023 986 245 |078 272 785

ភាសា :

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ ពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស

(ភ្នំពេញ)៖ ពន្ធគឺជាបន្ទុករបស់អ្នកជាប់ពន្ធចំពោះរដ្ឋ និង ជាកាតព្វកិច្ច របស់គ្រប់សមាសភាព ដែលកំណត់ដោយច្បាប់ពិសេស។ ការបង់ពន្ធ គឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពលរដ្ឋគ្រប់រូប ឬ ស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធនានាដែលត្រូវបង់ជូនរដ្ឋ ដើម្បីរួមចំណែក ការពារ និង អភិវឌ្ឍន៍មាតុភូមិ។ ចំណូលដែលបានទទួលមកពីការបង់ពន្ធ នឹងត្រូវយកទៅប្រើប្រាស់នៅក្នុងកិច្ចការដ៏ ចាំបាច់ដូចជា បើកប្រាក់ខែជូនមន្ត្រីរាជការ  បើកប្រាក់ខែជូនទាហានកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ សាងសង់ស្ពាន សាងសង់សាលារៀន ការពារព្រំដែន សាងសង់ផ្លូវថ្នល់ សាងសង់មន្ទីរពេទ្យ ។ល។ អ្នកជាប់ពន្ធមានច្រើនប្រភេទ ដូចជា ប្រជាពលរដ្ឋទូទៅ អ្នកជាប់ពន្ធតូច ពន្ធមធ្យម និងពន្ធធំ ហើយពន្ធមួយប្រភេទដែលយើងឧស្សាហ៍ជួបប្រទះនោះ គឺពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស។ តើអ្វីទៅជាពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស? ហើយពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សនេះត្រូវបានកំណត់យ៉ាងដូចម្ដេច? ដើម្បីយល់កាន់តែច្បាស់ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទស្ដីពី «ពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស» មកធ្វើការបកស្រាយជូនសិស្ស និស្សិត និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដូចខាងក្រោម។ យោងតាមច្បាប់ស្ដីពីសារពើពន្ធ ពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស គឺជាពន្ធប្រចាំខែកំណត់លើប្រាក់បៀវត្ស ដែលបានទទួលក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការបំពេញសកម្មភាពបម្រើការងារ។ រូបវន្ដបុគ្គល (មនុស្សគ្រប់រូបដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិអាចក្លាយជាប្រធាននៃសិទ្ធិ និងកាតព្វកិច្ចបាន) ត្រូវបានបែងចែកជាពីរប្រភេទសម្រាប់ការគិតពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស នោះគឺ និវាសនជន និងអនិវាសនជន។ និវាសនជន គឺសំដៅទៅដល់រូបវន្ដបុគ្គល ដែលមាននិវាសនដ្ឋាន ឬមានកន្លែងស្នាក់នៅជាគោលដើម នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ឬដែលមានវត្តមាននៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា លើសពី ១៨២ ថ្ងៃ នៅក្នុងរយៈពេល ១២ ខែ ចំណែកឯ អនិវាសនជន គឺសំដៅដល់ រូបវន្ដបុគ្គលណាម្នាក់ ដែលមិនមែនជានិវាសនជន និងទទួលប្រាក់បៀវត្ស ក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការបំពេញសកម្មភាពបម្រើការងារ នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ ការគិតពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស សម្រាប់និវាសនជន គឺត្រូវបានគិតពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សទាំងអស់ ដែលបានទទួលក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការបំពេញសកម្មភាពបម្រើការងារទំាងនៅក្នុង និងក្រៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដោយឡែកចំពោះអនិវាសនជន ត្រូវបានគិតពន្ធទៅលើប្រាក់បៀវត្ស ដែលបានទទួលក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការបំពេញសកម្មភាពបម្រើការងារ នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាតែប៉ុណ្ណោះ។ មូលដ្ឋានគិតពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សប្រចាំខែ គឺជាទឹកប្រាក់ទូទាត់ទាំងអស់ ទោះជាសាច់ប្រាក់ក្ដី ឬជាវត្ថុក្ដី ដែលនិយោជកឱ្យទៅនិយោជិត រួមបញ្ចូលទាំងក្នុងរូបភាពជាប្រាក់បុរេប្រទាន (ប្រាក់បើកឱ្យមុន) ប្រាក់ឱ្យខ្ចី ឬប្រាក់រំដោះ (ប្រាក់បើកឱ្យបន្ដិចម្ដងៗ) លើកលែងតែ (១) ប្រាក់លើកលែងពន្ធរបស់នយោជិត (២) បុគ្គលិករបស់បេសកកម្មទូត និងរដ្ឋាភិបាលបរទេស (៣) និយោជិតនៃអង្គការអន្ដរជាតិ និងទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការបចេ្ចកទេស (៤) និយោជិតនៃគម្រោងជំនួយបច្ចេកទេស និង (៥) អត្ថប្រយោជន៍បន្ថែម។ (១)៖ ការលើកលែងពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សក៏ត្រូវបានលើកលែងចំពោះនិយោជិតទូទៅក្នុងករណីមួយចំនួន រួមមានដូចជា៖ ក. ប្រាក់សំណងខាងវិជា្ជជីវៈ៖ សំដៅដល់ប្រាក់ដែលបុគ្គលិកបានដកយកប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ ទៅទិញសម្ភារៈ ឬឧបករណ៍ណាមួយមកប្រើប្រាស់ក្នុងប្រយោជន៍ក្រុមហ៊ុន ហើយអាចទាញយកពីក្រុមហ៊ុនវិញ។ ខ. ប្រាក់បំណាច់បណ្ដេញចេញ៖ ក្នុងករណីដែលក្រុមហ៊ុនបណ្ដេញចេញដោយគ្មានកំហុសគឺក្រុមហ៊ុនត្រូវសងសំណងដោយយោងតាមច្បាប់ការងារ។ គ. ប្រាក់លាភការខាងសង្គមកិច្ច៖ ប្រាក់ដែលក្រុមហ៊ុន រ៉ាប់រងឱ្យបុគ្គលិកដែលមានគ្រោះថ្នាក់ក្នុងម៉ោងការងារ។ ឃ. ប្រាក់ឯកសណ្ឋាន៖ ការផ្ដល់ជាឯកសណ្ឋាន ឬឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ក្នុងក្រុមហ៊ុន។ ង. ប្រាក់បេសកកម្ម៖ ប្រាក់ធ្វើដំណើរ និងប្រាក់ស្នាក់នៅ។ ក្រៅពីនេះក៏មានការកាត់បន្ថយមូលដ្ឋានគិតពន្ធចំនួន ១៥០.០០០ រៀល (មួយរយហាសិបពាន់រៀល) ដោយផ្អែកលើការបង្ហាញភ័ស្ដុតាងនៃស្ថានភាពគ្រួសារដែលមាន៖ * កូនស្ថិតក្នុងបន្ទុកនាពេលដែលត្រូវបង់ពន្ធចំពោះកូនម្នាក់ៗ * សហព័ទ្ធដែលធ្វើតែជាមេផ្ទះ (ត្រូវបានបន្ថយសម្រាប់តែម្នាក់) និង * ចំពោះគ្រួសារមួយដែលឪពុកនិងម្ដាយមានប្រាក់បៀវត្សជាប់ពន្ធទាំងពីរនាក់ ការកាត់បន្ថយមូលដ្ឋានគិតពន្ធសម្រាប់កូនស្ថិតក្នុងបន្ទុក អាចអនុវត្តបានតែចំពោះប្រាក់បៀវត្សជាប់ពន្ធរបស់ឪពុក ឬម្ដាយតែម្នាក់ប៉ុណោ្ណះ។ (២) ចំពោះការអនុវត្តគិតពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សក៏មានការលើកលែង ចំពោះបុគ្គលិករបស់បេសកកម្មទូត និងរដ្ឋាភិបាលបរទេសណាមួយដែលកាន់លិខិតឆ្លងដែនការទូត ឬផ្លូវការរបស់ប្រទេសនោះបានទទួលក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការបំពេញមុខងារជាផ្លូវការ នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ បន្ថែមពីនេះ (៣) និយោជិតនៃអង្គការអន្ដរជាតិ និងទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការបចេ្ចកទេសរបស់រដ្ឋាភិបាលបរទេសនានាដែលបម្រើការងារជាផ្លូវការ មិនត្រូវជាប់ពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សនោះទេ។ ការលើកលែងនេះក៏រួមទាំង (៤) និយោជិតនៃគម្រោងជំនួយបចេ្ចកទេសរបស់អង្គការអន្ដរជាតិ ឬទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការបចេ្ចកទេសរបស់រដ្ឋាភិបាលបរទេសណាមួយដែលជាបុគ្គលិកជំនួយបច្ចេកទេស ដែលមានចុះបញ្ជាក់ក្នុងឯកសារសម្រាប់គម្រោងការជំនួយបចេ្ចកទេសផងដែរ។ (៥) អត្ថប្រយោជន៍បន្ថែមរាប់បញ្ចូលទាំងទំនិញសេវា ឬអត្ថប្រយោជន៍ជាសាច់ប្រាក់ ឬវត្ថុផ្សេងទៀតដែលនិយោជកផ្ដល់ឱ្យដោយផ្ទាល់ ឬដោយប្រយោលដល់និយោជិតចំពោះសកម្មភាពបម្រើការងារ ដែលនយោជិតនោះបានបំពេញ ដើម្បីជាផលប្រយោជន៍ដល់និយោជក។ អត្ថប្រយោជន៍ ដែលនិយោជកផ្ដល់ឱ្យដោយផ្ទាល់ ឬដោយប្រយោលដល់និយោជិត គឺត្រូវរាប់បញ្ចូលពន្ធលើអត្ថប្រយោជន៍បន្ថែមដោយឡែក ពីពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស ដែលពន្ធលើអត្ថប្រយោជន៍បន្ថែមមានអត្រាគិតពន្ធ ២០ ភាគរយ នៃតម្លៃសរុបរបស់អត្ថប្រយោជន៍បន្ថែម ដែលបានផ្ដល់ឱ្យនិយោជិតទាំងអស់។ អត្រាពន្ធចំពោះប្រាក់បៀវត្ស ដែលត្រូវកាត់ទុកដោយនិយោជកតាមអត្រាកំណើនតាមថា្នក់ថ្មី ដោយយោងតាមសេចក្ដីណែនាំស្ដីពីការអនុវត្តអត្រាពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សថ្មី មានដូចខាងក្រោម៖ * អត្រាពន្ធ ០% ចំពោះភាគបៀវត្សជាប់ពន្ធប្រចាំខែ ពី ០ រៀល ដល់ ១.៣០០.០០០ រៀល * អត្រាពន្ធ ៥% ចំពោះភាគបៀវត្សជាប់ពន្ធប្រចាំខែ ពី ១.៣០០.០០១ រៀល ដល់ ២.០០០.០០០ រៀល * អត្រាពន្ធ ១០% ចំពោះភាគបៀវត្សជាប់ពន្ធប្រចាំខែ ពី ២.០០០.០០១ រៀល ដល់ ៨.៥០០.០០០ រៀល * អត្រាពន្ធ ១៥% ចំពោះភាគបៀវត្សជាប់ពន្ធប្រចាំខែ ពី ៨.៥០០.០០១ រៀល ដល់ ១២.៥០០.០០០ រៀល * អត្រាពន្ធ ២០% ចំពោះភាគបៀវត្សជាប់ពន្ធប្រចាំខែ លើសពី ១២.៥០០.០០០ រៀល ។ សម្រាប់អ្នកជាប់ពន្ធអនិវាសនជន ប្រាក់ពន្ធត្រូវកាត់ទុកដោយអ្នកបើកប្រាក់ឱ្យតាមអត្រា ២០ភាគរយ លើរាល់ការទូទាត់ប្រាក់បៀវត្សជាប់ពន្ធ ។ ចំពោះការបង់ប្រាក់ពន្ធ លើប្រាក់បៀវត្ស ដែលបានកាត់ទុក ត្រូវដាក់លិខិតប្រកាសពន្ធ និងបង់ប្រាក់ពន្ធ ដែលបានកាត់ទុកដោយនិយោជកជូនរដ្ឋបាលសារពើពន្ធ ទៅតាមទម្រង់ដែលរដ្ឋបាលសារពើពន្ធ បានកំណត់យ៉ាងយឺតបំផុតត្រឹមថ្ងៃទី ២០ នៃខែបន្ទាប់ពីខែដែលបានកាត់ទុក ។ សរុបមកពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស គឺជាកាតព្វកិច្ច របស់គ្រប់សមាសភាពដូចបានកំណត់ដោយច្បាប់ ដើម្បីជាការរួមចំណែកដល់ប្រទេសជាតិ ហើយរាល់ការអនុវត្តពន្ធលើប្រាក់បៀវត្ស ត្រូវអនុវត្តតាមការកំណត់ក្នុងច្បាប់ស្ដីពីសារពើពន្ធ និងប្រកាសស្ដីពីពន្ធលើប្រាក់បៀវត្សរបស់ក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកស្រីមេធាវី មាស រ៉ាវីន និងលោក លី លីនដូ ជាជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ១០០៣ ស្ថិតក្នុងភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ អ៊ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group ៕

2022-04-04 08:27:35

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ បទផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហក

(ភ្នំពេញ)៖ នៅក្នុងសកម្មភាពនៃការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាជាប្រចាំថ្ងៃ ភាពស្មោះត្រង់រវាងគ្នានឹងគ្នា គឺមានភាពចាំបាច់ណាស់ មិនថាក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងបុគ្គលឯកជន និងបុគ្គលឯកជន ឬនៅក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងបុគ្គលឯកជន ជាមួយនឹងរដ្ឋ ។ ភាពមិនស្មោះត្រង់អាចកើតចេញពីរូបភាពជាច្រើន ហើយនៅក្នុងនោះ អំពើភូតកុហក គឺជារូបភាពមួយនៃភាពមិនស្មោះត្រង់ផងដែរ ។ ជាការពិត អំពើភូតកុហក ប្រសិនបើប្រព្រឹត្ដទៅលើបុគ្គលឯកជន នោះពុំមានអ្វីប៉ះពាល់ដល់សណ្ដាប់ធ្នាប់សាធារណៈធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ ក៏ប៉ុន្ដែប្រសិនបើអំពើភូតកុហក ប្រព្រឹត្ដទៅលើរាជការសាធារណៈក្នុងគោលបំណងទទួលបានផលប្រយោជន៍អ្វីមួយ នោះនឹងអាចបង្កឱ្យមានភាពចលាចលដល់សង្គម ជាក់ជាមិនខាន ។ តើអំពើផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហក ជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌដែរឬទេ? ហើយអំពើនេះត្រូវផ្ដន្ទាទោសកម្រិតណា? កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទស្ដីពី «បទផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហក» មកធ្វើការបកស្រាយជូនសិស្ស និស្សិត និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដូចខាងក្រោម។ អំពើផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហកដល់រាជការសាធារណៈ សំដៅដល់អំពើនៃការថ្លែង ការអះអាង ដោយពាក្យសម្ដី សំណេរ ឬតាមរយៈលិខិត នូវព័ត៌មានមិនពិតប្រាកដ (ភូតកុហក) ទៅដល់អ្នករាជការសាធារណៈ ក្នុងគោលបំណងដើម្បីឱ្យអាជ្ញាធរសាធារណៈយល់ព្រមក្នុងការផ្ដល់នូវវិភាជន៍ ឬបើកប្រាក់ ឬដែលនាំឱ្យបុគ្គលនោះ ទទួលបាននូវអត្ថប្រយោជន៍ដោយខុសច្បាប់ផ្សេងៗ ។ អ្នករាជការសាធារណៈ សំដៅទៅលើបុគ្គលដែលបម្រើការងារនៅក្នុងស្ថាប័ននីតិប្បញ្ញត្តិ ស្ថាប័ននីតិប្រតិបត្តិ ឬស្ថាប័នតុលាការ ដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយលិខិតបទដ្ឋានគតិយុត្ត ទោះជាអចិន្ត្រៃយ៍ ឬបណ្ដោះអាសន្នក្ដី ទោះជាបានទទួល ឬមិនបានទទួលប្រាក់ឈ្នួលក្ដី ដោយមិនគិតពីឋានៈ អាយុ របស់បុគ្គលនោះឡើយ ។ ចំណែកបុគ្គលឯទៀត ដែលធ្វើការក្នុងមុខងារសាធារណៈ រួមទាំងទីភ្នាក់ងារសាធារណៈ ឬសហគ្រាសសាធារណៈ ព្រមទាំងស្ថាប័នសាធារណៈដទៃទៀត ដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ។ រីឯពាក្យវិភាជន៍ សំដៅដល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភដែលត្រូវផ្តល់ជូនជនរងគ្រោះតែម្តងគត់ ។ ដូចនេះប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់បានផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហក ដល់អ្នករាជការសាធារណៈ ក្នុងគោលបំណងដើម្បីទទួលបានវិភាជន៍ ការបើកប្រាក់ ឬអត្ថប្រយោជន៍ដោយខុសច្បាប់ណាមួយ នោះគឺជាបទល្មើស ដូចមានកំណត់ និងផ្តន្ទាទោសតាមបញ្ញត្តិមាត្រា ៦៣៣ នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ ដែលបានចែងថា «អំពើផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហកដល់រាជការសាធារណៈ ដើម្បីទទួលបានវិភាជន៍ ការបើកប្រាក់ ឬអត្ថប្រយោជន៍ដោយខុសច្បាប់ ត្រូវផ្ដន្ទាទោសដាក់ពន្ធនាគារពី ៦ (ប្រាំមួយ) ខែ ទៅ ២ (ពីរ) ឆ្នាំ និងពិន័យជាប្រាក់ពី ១.០០០.០០០ (មួយលាន) រៀល ទៅ ៤.០០០.០០០ (បួនលាន) រៀល» ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ចំពោះបទផ្តល់សេចក្តីប្រកាសដោយភូតកុហកនេះ ក្រមព្រហ្មទណ្ឌក៏បានបញ្ញាតិ្តអំពីទោសបន្ថែមមួយចំនួន ដែលតុលាការអាចយកមកប្រកាសផ្ដន្ទាទោសដល់ជនជាប់ចោទ រួមមាន ការដកសិទ្ធិខ្លះជាពលរដ្ឋ ជាស្ថាពរ ឬសម្រាប់រយៈពេល ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ យ៉ាងច្រើន និងការហាមឃាត់ចំពោះការប្រកបវិជ្ជាជីវៈ កាលបើបទល្មើសនេះបានប្រព្រឹត្ដក្នុងការប្រកបវិជ្ជាជីវៈ ឬនៅក្នុងឱកាសនៃការប្រកបវិជ្ជាជីវៈនេះ ជាស្ថាពរ ឬសម្រាប់រយៈពេល ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ យ៉ាងច្រើន ជាអាទិ៍ ។ សរុបមក អំពើផ្ដល់សេចក្ដីប្រកាសដោយភូតកុហកដល់រាជការសាធារណៈ គឺជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ និងជាបទមជ្ឈិម ដែលមានបញ្ញត្ដិ និងផ្តន្ទាទោសតាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី ម៉េង វណ្ណី និងលោក រ៉ាត់ ចាន់ធី ជាជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋានស្ថិតនៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ / ០៧៨ ២៧ ២៧ ៨៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group ៕

2022-03-28 09:06:29

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ បទបោះបង់គ្រួសារ

(ភ្នំពេញ)៖ ជាគោលការណ៍ ឪពុកម្ដាយ ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមថែរក្សា និងអប់រំកូនៗឱ្យក្លាយជាពលរដ្ឋល្អ ចំណែកឯកូនមានករណីកិច្ច ចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាឪពុកម្តាយដែលចាស់ជរាតាមទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ ។ ដោយឡែក ប្តីប្រពន្ធត្រូវរួមរស់ជីវភាពជាមួយគ្នា ហើយត្រូវសហការសង្គ្រោះគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ដូចនេះ ប្រសិនបើតុលាការបានចេញសេចក្ដីសម្រេច ដោយបង្គាប់ឱ្យបុគ្គលណាម្នាក់បង់នូវអាហារកាតព្វកិច្ចដល់សហព័ទ្ធ ឬអតីតសហព័ទ្ធរបស់ខ្លួន ដល់កូនជាអនីតិជន ដល់បច្ឆាញាតិ ឬបុព្វញាតិ ឬដល់ញាតិផ្សេងទៀតរបស់ខ្លួននោះ ប៉ុន្ដែភាគីនោះនៅតែមិនព្រមបង់អាហារកាតព្វកិច្ចនោះទៅឱ្យភាគីម្ខាងទៀត តើភាគីម្ខាងដែលមិនគោរពតាមសេចក្តីសម្រេចស្ថាពររបស់តុលាការ ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់យ៉ាងដូចម្តេច? ដើម្បីយល់កាន់តែច្បាស់ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទស្ដីពី «ការបោះបង់គ្រួសារ» មកធ្វើការបកស្រាយជូនសិស្ស និស្សិត និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដូចខាងក្រោម។ ការបោះបង់គ្រួសារ ក្នុងន័យនេះ គឺសំដៅលើបុគ្គលទាំងឡាយណាមិនគោរពតាមសេចក្ដីសម្រេច (សាលក្រម ឬសាលដីកា) ស្ថាពររបស់តុលាការ ដែលបង្គាប់ឱ្យបុគ្គលនោះបង់អាហារកាតព្វកិច្ចដល់៖ (១) សហព័ទ្ធ ឬអតីតសហព័ទ្ធរបស់ខ្លួន, (២) កូនជាអនីតិជន, (៣) បច្ឆាញាតិ ឬបុព្វញាតិ ឬដល់ញាតិផ្សេងទៀត ។ ជាក់ស្ដែង យើងអាចជួបករណីបែបនេះដូចជា៖ ១៖ ក្នុងករណីប្តីប្រពន្ធបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ (ចុះសំបុត្រអាពាហ៍ពិពាហ៍) ស្របតាមច្បាប់ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងពេលអាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬក្រោយពេលលែងលះ បែរជាសហព័ទ្ធម្ខាង (ប្តី ឬប្រពន្ធ) មិនបានទំនុកបម្រុង និងចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាដល់សហព័ទ្ធម្ខាងទៀត (ប្តី ឬប្រពន្ធ) ឬមិនបានផ្តល់អាហារកាតព្វកិច្ចដល់អតីតសហព័ទ្ធម្ខាងទៀត (អតីតប្តី ឬប្រពន្ធ) ទេ ។ ឬ ២៖ ក្នុងករណីឪពុកម្តាយមិនជួយទំនុកបម្រុង និងចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាដល់កូនៗដែលជាអនីតិជន ។ ឬ ៣៖ ក្នុងករណីកូនចៅមិនជួយទំនុកបម្រុងដល់ឪពុកម្ដាយ ឬជីដូនជីតាចាស់ជរា ឬសាច់ញាតិណាមួយ ដែលអសមត្ថភាពក្នុងការទ្រទ្រង់ជីវភាព ហើយចាំបាច់ត្រូវការមើលថែ និងការផ្គត់ផ្គង់ពីកូនចៅ ។ ចំពោះករណីខាងលើ ភាគីដែលមានប្រយោជន៍អាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងទៅតុលាការ ដើម្បីស្នើសុំឱ្យតុលាការបង្គាប់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតបង់អាហារកាតព្វកិច្ចដល់ខ្លួន ។ ក្រោយពីបានទទួលពាក្យបណ្ដឹងរួចរាល់ តុលាការបានចេញសេចក្តីសម្រេចបង្គាប់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតនោះ បង់អាហារកាតព្វកិច្ចដល់ភាគីដែលមានប្រយោជន៍ បន្ទាប់មកសេចក្តីសម្រេចរបស់តុលាការក៏បានចូលជាស្ថាពរ ។ ប៉ុន្តែទោះបីជាមានសេចក្តីសម្រេចសា្ថពររបស់តុលាការយ៉ាងនេះក្តី ក៏ភាគីម្ខាងទៀតមិនព្រមបង់អាហារកាតព្វកិច្ចដែរ ។ ដូចនេះប្រសិនបើភាគីម្ខាងទៀត ដែលមិនគោរពតាមសេចក្តីសម្រេចស្ថាពររបស់តុលាការ ដោយមិនព្រមបង់ក្នុងរយៈពេល ២ (ពីរ) ខែ យ៉ាងតិច នូវអាហារកាតព្វកិច្ចដល់សហព័ទ្ធ ឬអតីតសហព័ទ្ធរបស់ខ្លួន ដល់កូនជាអនីតិជន ដល់បច្ឆាញាតិ ឬបុព្វញាតិ ឬដល់ញាតិផ្សេងទៀតរបស់ខ្លួននោះ នឹងត្រូវបានចោទប្រកាន់ និងផ្តន្ទាទោសតាមបញ្ញត្តិមាត្រា៣២៤ «បទបោះបង់គ្រួសារ» នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ ដែលបានចែងថា «ការមិនគោរពតាមសេចក្ដីសម្រេចស្ថាពររបស់តុលាការ ដោយមិនព្រមបង់ក្នុងរយៈពេល ២ (ពីរ) ខែ យ៉ាងតិច នូវអាហារកាតព្វកិច្ចដល់សហព័ទ្ធ ឬអតីតសហព័ទ្ធរបស់ខ្លួន ដល់កូនជាអនីតិជន ដល់បច្ឆាញាតិ ឬបុព្វញាតិ ឬដល់ញាតិផ្សេងទៀតរបស់ខ្លួននោះ ត្រូវផ្តន្ទាទោសដាក់ពន្ធនាគារពី ០១ (មួយ) ខែ ទៅ ០១ (មួយ) ឆ្នាំ និងពិន័យជាប្រាក់ពី ១០០.០០០ (មួយសែន) រៀល ទៅ ២.០០០.០០០ (ពីរលាន) រៀល» ។ ក្រៅពីទោសទណ្ឌខាងលើ ចំពោះបទល្មើសនេះក៏មានទោសបន្ថែម (មាត្រា៣២៥ នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ) ដូចជា៖ ១៖ ការដកសិទ្ធិខ្លះជាពលរដ្ឋ សម្រាប់រយៈពេល ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ យ៉ាងច្រើន ។ ២៖ ការបិទផ្សាយសេចក្ដីសម្រេចផ្ដន្ទាទោស សម្រាប់រយៈពេល ២ (ពីរ) ខែ យ៉ាងច្រើន ។ ៣៖ ការផ្សាយសេចក្ដីសម្រេចផ្តន្ទាទោសនៅក្នុងសារព័ត៌មាន ។ ៤៖ ការផ្សាយសេចក្ដីសម្រេចផ្តន្ទាទោស តាមគ្រប់មធ្យោបាយទូរគមនាគមន៍សោតទស្សន៍ សម្រាប់រយៈពេល ៨ (ប្រាំបី) ថ្ងៃ យ៉ាងច្រើន ។ សរុបរួមមក ការមិនគោរពតាមសេចក្ដីសម្រេចស្ថាពររបស់តុលាការ ដោយមិនព្រមបង់ក្នុងរយៈពេល ២ (ពីរ) ខែ យ៉ាងតិច នូវអាហារកាតព្វកិច្ចដល់សហព័ទ្ធ ឬអតីតសហព័ទ្ធរបស់ខ្លួន ដល់កូនជាអនីតិជន ដល់បច្ឆាញាតិ ឬបុព្វញាតិ ឬដល់ញាតិផ្សេងទៀតរបស់ខ្លួននោះ គឺជាបទល្មើស (បទបោះបង់គ្រួសារ) និងទទួលរងការផ្តន្ទាទោសតាមច្បាប់ជាធរមាន ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី លឹម សុវណ្ណារ៉ុង និងកញ្ញា ថន រ៉ាវ៉ាឌី ជាជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ១០០៣ ស្ថិតក្នុងភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥/០៧៨ ២៧ ២៧ ៨៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com , ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-03-25 16:31:21

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ បទអន្តរការរវាងអ្នកសុំកូន និងស្រ្ដីពពោះ

(ភ្នំពេញ)៖ ជាទូទៅគេតែងយល់ថាការមានចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺជាការបង្កើតនូវចំណងសុភមង្គលដ៏រឹងមាំមួយ ហើយពួកគេតែងតែរំពឹងទុកថា នឹងអាចទទួលបាននូវចំណងដៃដ៏មានតម្លៃ បន្ទាប់ពីអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ គឺជាការមានបុត្រ ។ ប៉ុន្តែក្នុងស្ថានភាពខ្លះ ពួកគេមិនអាចទទួលបាននូវអ្វី ដែលពួកគេប្រាថ្នានោះទេ ដោយសារកត្តាមួយចំនួន ជាពិសេសសុខភាពរបស់ពួកគេ ហេតុនេះហើយ ទើបធ្វើឱ្យពួកគេត្រូវសម្រេចចិត្តទៅសុំកូនពីគេ ឬបងប្អូន និងពីមណ្ឌលកុមារកំព្រា មកចិញ្ចឹមបីបាច់ធ្វើជាកូនខ្លួនឯង ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ យើងសង្កេតឃើញថា មានករណីខ្លះបានកើតមានឡើងដោយពឹងពាក់អន្តរការី ឱ្យជួយរកស្ដ្រីឱ្យមកពពោះជំនួសជាថ្នូរនឹងប្រាក់កាស ។ ចំពោះទង្វើ និងសកម្មភាពខាងលើ តើបុគ្គលណាខ្លះ ដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះផ្លូវច្បាប់ ? ដើម្បីយល់ដឹងឱ្យបានកាន់តែច្បាស់អំពី «បទអន្តរការរវាងអ្នកសុំកូន និងស្រ្ដីពរពោះ» កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News ដែលសហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សប្តាហ៍នេះ នឹងធ្វើការបង្ហាញជូនប្រជាពលរដ្ឋ សិស្ស និស្សិតដូចខាងក្រោម។ យោងតាមមាត្រា ៣៣២ នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានចែងថា អំពើប្រព្រឹត្តនៅក្នុងគោលបំណងចង់បានកម្រៃ ធ្វើជាអន្តរការីរវាងបុគ្គលម្នាក់ ឬ ប្ដីប្រពន្ធ ដែលសុំកូនយកមកចិញ្ចឹម និងស្រ្ដីម្នាក់យល់ព្រមពពោះ ដើម្បីនឹងប្រគល់កូននោះឱ្យទៅអ្នកសុំ ត្រូវផ្តន្ទាទោសដាក់ពន្ធនាគារពី ១ (មួយ) ខែ ទៅ ៦ (ប្រាំមួយ) ខែ និងពិន័យជាប្រាក់ពី ១០០.០០០ (មួយសែន) រៀល ទៅ ១.០០០.០០០ (មួយលាន) រៀល ។ អន្តរការ ឬអន្តរការី គឺសំដៅទៅដល់ភ្នាក់ងារកណ្ដាល ឬអ្នកភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងភាគី រាល់បុគ្គលណា ដែលមានបំណងចង់រកស៉ីពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការនាំស្រ្ដីពពោះជំនួស សុទ្ធតែប្រឈមមុខនឹងច្បាប់ទាំងអស់ ព្រោះអំពើទាំងនោះ វាខុសនឹងច្បាប់នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា និងខុសទៅនឹងទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីដ៏ល្អផូរផង់របស់ខ្មែរថែមទៀតផង ការពពោះជំនួសវាជាអំពើអមនុស្សធម៌។ ក្នុងករណី ការស៉ីឈ្នួលពពោះបែបនេះ វាមានផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរបស់ស្រ្តីដែលពពោះជំនួសនោះ នៅក្នុងករណីដែលស្រ្ដីនោះពពោះជាប់ នឹងអាចបង្កហានិភ័យដល់សង្គមជាតិថែមទៀតផង ចំពោះការប្រព្រឹត្តនូវអំពើនេះ ចំពោះហានិភ័យនោះគឺដែលកូនបានសម្រាលមកមិនគ្រប់លក្ខណៈណាមួយ ហើយត្រូវបានជនដែលជួលស្រ្ដីនោះបដិសេធមិនទទួលកូននោះ វាអាចនឹងបង្កឱ្យមានក្មេងកំព្រា ឬស្រ្ដីដែលពពោះនោះគ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមបីបាច់ ជាអាទិ៍។ សរុបជារួមមក ការស៉ីឈ្នួលពរពោះ ឬការនាំនរណាម្នាក់ដើម្បីពពោះជំនួសដើម្បីទទួលបាននូវកម្រៃ វាជាអំពើអមនុស្សធម៌ និងធ្វើឱ្យសង្គមគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់ ជាពិសេសអន្តរការីនោះនឹងរងនូវការផ្តន្ទាទោសតាមច្បាប់ដែលបានកំណត់។ រៀបរៀងដោយ៖ លោក ប៊ុន វិទូ និងកញ្ញា ហេង មរកត ជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ១០០៣ ស្ថិតក្នុងភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេសប៊ុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ/ Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-03-14 08:47:11

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ

(ភ្នំពេញ)៖ ជាទូទៅប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើនធ្លាប់បានដឹង និងស្គាល់អំពីការបញ្ចាំ ដែលត្រូវបានអនុវត្ដប្រចាំថ្ងៃក្នុងជីវភាពរស់នៅក្នុងសង្គម ។ នៅក្នុងនោះឃើញថា មានប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនធ្លាប់បានអនុវត្ដនូវសកម្មភាពនៃការដាក់បញ្ចាំនេះ និងមួយចំនួនទៀតបានយកសកម្មភាពនៃការបញ្ចាំនេះ ធ្វើជាមុខរបរអាជីវកម្មប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្លួនផងដែរ ។ ទោះបីជាសកម្មភាពនៃការបញ្ចាំត្រូវបានអនុវត្ដជាប្រចាំថ្ងៃយ៉ាងនេះក្ដី ក៏ប៉ុន្ដែឃើញថាប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួន គឺនៅពុំទាន់បានស្វែងយល់អំពីទិដ្ឋភាពផ្លូវច្បាប់ពាក់ព័ន្ធនឹង «សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ» បានច្បាស់នៅឡើយទេ ។ តើអ្វីទៅជាសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ? តើសិទ្ធិលើការបញ្ចាំមានអានុភាពយ៉ាងដូចម្ដេច? កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទ «សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ» មកធ្វើការបកស្រាយជូនបងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋ សិស្ស និស្សិត ដូចខាងក្រោម។ យោងតាមក្រមរដ្ឋប្បវេណី សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ គឺជាប្រភេទមួយនៃសិទ្ធិប្រាតិភោគប្រត្យក្ស (សិទ្ធិលើវត្ថុដាក់ធានា)។ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ គឺជាសិទ្ធិមួយដែលផ្ដល់ឱ្យម្ចាស់បំណុល (ភាគីទទួលបញ្ចាំ) មានសិទ្ធិកាន់កាប់វត្ថុ (ចលនវត្ថុ ឬអចលនវត្ថុ ឬសិទ្ធិលើវត្ថុ) ដែលកូនបំណុល (អ្នកដាក់បញ្ចាំ) ឬតតិយជន (ជនក្រៅពីភាគីនៃកិច្ចសន្យា) បានប្រគល់ (ផ្ទេរការកាន់កាប់) ជូនម្ចាស់បំណុល ដើម្បីធានាសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួន (យកមកដាក់បញ្ចាំ) ហើយម្ចាស់បំណុលអាចទទួលការសង ចំពោះសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួនពីវត្ថុនោះដោយមានអាទិភាពជាងម្ចាស់បំណុលផ្សេងទៀត។ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំត្រូវបង្កើតឡើងដោយកូនបំណុល ឬតតិយជន ប្រគល់នូវវត្ថុដែលជាកម្មវត្ថុនៃការបញ្ចាំទៅឱ្យម្ចាស់បំណុល ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិលើបំណុល ហើយលុះត្រាតែម្ចាស់បំណុល យល់ព្រមនឹងការបង្កើតសិទ្ធិនោះដែរ។ មានន័យថា ការបញ្ចាំអាចកើតឡើងបានដោយការព្រមព្រៀងរបស់ភាគី មិនទាមទារឱ្យមានទម្រង់ពិសេសណាមួយឡើយ។ ហើយការដែលតម្រូវឱ្យអ្នកបង្កើតសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ (កូនបំណុល ឬតតិយជន) ប្រគល់វត្ថុដែលជាកម្មវត្ថុនៃការបញ្ចាំ គឺជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់ ដើម្បីឱ្យការបញ្ចាំមានអានុភាព ព្រោះថាច្បាប់បានហាមឃាត់អ្នកបង្កើតសិទ្ធិនោះ មិនឱ្យកាន់កាប់វត្ថុដែលជាកម្មវត្ថុនៃការបញ្ចាំដោយផ្ទាល់ឡើយ។ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ត្រូវធានានូវប្រាក់ដើម ការប្រាក់ ប្រាក់ធានាសងក្នុងករណីមិនគោរពកិច្ចសន្យា សោហ៊ុយដើម្បីអនុវត្តសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ សោហ៊ុយដើម្បីថែរក្សាវត្ថុបញ្ចាំ ព្រមទាំងសំណងនៃការខូចខាតដែលកើតឡើង ដោយសារការមិនអនុវត្តកាតព្វកិច្ច ឬ វិការៈកំបាំងនៃវត្ថុបញ្ចាំ។ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំមានអានុភាព នាំឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិអាចឃាត់ទុកវត្ថុបញ្ចាំបាន រហូតដល់ពេលដែលបានទទួលការសងចំពោះសិទ្ធិលើបំណុល។ លើសពីនេះទៀត សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ មានអានុភាពធ្វើឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិនេះ មានអាទិភាពជាងម្ចាស់សិទ្ធិលើបំណុលផ្សេងទៀត ចំពោះការធានាបំណុលទៅលើវត្ថុបញ្ចាំ និងការទទួលសំណងពីផលដោយមានអាទិភាពទៀតផង។ ប៉ុន្តែ ម្ចាស់សិទ្ធិនោះ ក៏ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចកាន់កាប់វត្ថុបញ្ចាំដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ក្នុងនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រងដោយសុចរិត ហើយដោយសារករណីយកិច្ចគ្រប់គ្រងវត្ថុនេះ ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំក៏អាចទាមទារឱ្យម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃវត្ថុបញ្ចាំសងសោហ៊ុយចំពោះការចំណាយសម្រាប់គ្រប់គ្រង និងថែរក្សាវត្ថុបញ្ចាំផងដែរ។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្ដី ច្បាប់បានហាមឃាត់ចំពោះការបង្កើតកិច្ចសន្យាបញ្ចាំផ្ដាច់ ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ អាចទទួលបានកម្មសិទ្ធិលើវត្ថុនៃការបញ្ចាំឡើយ ប្រសិនបើពុំមានកំណត់ដោយច្បាប់ ។ លើសពីនេះទៅទៀត ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ក៏អាចយកកម្មវត្ថុនៃសិទ្ធិនោះ ទៅដាក់បញ្ចាំបន្តទៀតបាន ក៏ប៉ុន្ដែត្រូវ ទទួលការយល់ព្រមពីម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃវត្ថុបញ្ចាំ ដែលស្ថិតក្រោមការទទួលខុសត្រូវរបស់ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនោះ ឬក៏ពុំចាំបាច់មានការយល់ព្រមនោះទេ ប្រសិនបើកម្មវត្ថុនៃការបញ្ចាំនោះ ស្ថិតក្រោមការទទួលខុសត្រូវរបស់ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំផ្ទាល់ រួមទាំងការទទួលខុសត្រូវចំពោះការខូចខាត ដោយប្រធានសក្ដិដែលមិនអាចកើតមានឡើង ប្រសិនបើមិនមានការដាក់បញ្ចាំបន្តទេនោះ។ ចំពោះការលក្ខខណ្ឌនៃការតតាំងនៃសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ គឺម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ អាចតតាំងសិទ្ធិរបស់ខ្លួននឹងតតិយជនបាន ប្រសិនបើម្ចាស់សិទ្ធិនោះបានកាន់កាប់ជានិរន្តរ៍នូវវត្ថុបញ្ចាំនោះ។ ក្នុងករណី វត្ថុបញ្ចាំដែលម្ចាស់សិទ្ធិបានកាន់កាប់ ត្រូវបានដកយកដោយនរណាម្នាក់នោះ ម្ចាស់សិទ្ធិនោះអាចទាមទារវត្ថុមកវិញបាន តាមរយៈបណ្ដឹងទាមទារឱ្យប្រគល់វត្ថុកាន់កាប់មកវិញ។ ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ អាចប្រើប្រាស់វត្ថុបញ្ចាំត្រឹមតែកម្រិតដែលចាំបាច់តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែក៏អាចប្រើប្រាស់ដោយសេរី និងជួលវត្ថុនោះបានផងដែរ ប្រសិនបើកូនបំណុលយល់ព្រម ពុំនោះទេ កូនបំណុលអាចទាមទារឱ្យរំលត់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំបាន។ ក្នុងករណីដែលដល់ពេលកំណត់សង ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំមិនបានទទួលការសងចំពោះសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួនទេនោះ ម្ចាស់សិទ្ធិនោះ អាចទាមទារទៅតុលាការឱ្យយកវត្ថុបញ្ចាំមកសងផ្ទាល់តែម្ដង លុះត្រាតែមានមូលហេតុត្រឹមត្រូវ និងបានជូនដំណឹងអំពីការទាមទារនោះ ទៅកូនបំណុលជាមុនសិន។ ក្នុងករណី ដែលតម្លៃនៃវត្ថុបញ្ចាំនោះមានតម្លៃលើសសិទ្ធិលើបំណុលនោះ ម្ចាស់បំណុលត្រូវសងចំនួនតម្លៃដែលនៅសល់ទៅម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃវត្ថុបញ្ចាំវិញ។ ប្រសិនបើបានបង្កើតសិទ្ធិលើការបញ្ចាំទៅលើចលនវត្ថុតែមួយ ចំពោះសិទ្ធិលើបំណុលច្រើន នោះលំដាប់នៃសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ត្រូវអនុលោមតាមពេលវេលាដែលបានបង្កើតសិទ្ធិនោះ។ រីឯសិទ្ធិលើការបញ្ចាំអចលនវត្ថុវិញ ម្ចាស់សិទ្ធិនេះ អាចតតាំងសិទ្ធិរបស់ខ្លួនចំពោះតតិយជនបាន ប្រសិនបើបានធ្វើកិច្ចសន្យាបង្កើតសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ដោយលិខិតយថាភូត និងបានចុះបញ្ជីនៅក្នុងសៀវភៅបញ្ជីដីធ្លី ដោយអនុវត្តដូចគ្នា ពាក់ព័ន្ធនឹងនីតិវិធីនៃការចុះបញ្ជីហ៊ីប៉ូតែក ។ ហើយគេអាចប្រើប្រាស់ និងអាស្រ័យផលលើវត្ថុបញ្ចាំខាងលើបាន តាមវិធីប្រើប្រាស់នៃអចលនវត្ថុនោះ ដោយចេញសោហ៊ុយក្នុងការកាន់កាប់ និងថែរក្សាអចលនវត្ថុនោះដោយខ្លួនឯង ហើយក៏មិនអាចទាមទារការប្រាក់នៃសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួនផងដែរ លើកលែងតែក្នុងករណីភាគីទាំងសងខាង មានការសន្យាពិសេស នៅក្នុងសកម្មភាពបង្កើតសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ។ ចំពោះអំឡុង ពេលនៃសិទ្ធិលើការបញ្ចាំក្នុងការសន្យាពិសេសវិញនោះ គឺមិនអាចលើសពី ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ ប៉ុន្តែអាចបន្តរយៈពេលទៀតបាន។ ចំណែកឯការបញ្ចាំសិទ្ធិ គឺជាការណ៍ដែលកូនបំណុលយកសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួន ដែលមានចំពោះកូនបំណុលទី៣ ទៅដាក់បញ្ចាំឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ដើម្បីធានាបំណុល។ ក្នុងករណីនេះ ម្ចាស់សិទ្ធិអាចតតាំងសិទ្ធិរបស់ខ្លួននឹងកូនបំណុលទី ៣ បាន លុះត្រាតែអ្នកដែលយកសិទ្ធិនោះទៅដាក់បញ្ចាំបានជូនដំណឹង ព្រមទាំងទទួលការយល់ព្រមពីកូនបំណុលទី ៣ នោះ ហើយការបញ្ចាំត្រូវធ្វើឡើងដោយមានលិខិតដែលមានកាលបរិច្ឆេទស្ថាពរ ទើបអាចតតាំងនឹងតតិយជនក្រៅពីកូនបំណុលទី ៣ បាន។ ចំពោះការប្រមូលសិទ្ធិលើបំណុល ប្រសិនបើកម្មវត្ថុនៃសិទ្ធិលើបំណុលជាប្រាក់ ទំហំនៃការប្រមូលត្រូវបានកម្រិតត្រឹមចំនួនទឹកប្រាក់នៃសិទ្ធិលើបំណុលដែលត្រូវបានធានា។ ក្នុងករណីកម្មវត្ថុជាប្រាក់ដូចបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ បើពេលកំណត់សងនៃសិទ្ធិលើបំណុលដែលកូនបំណុលទី ៣ ត្រូវសងកូនបំណុលដើមនោះ បានមកដល់មុនពេលកំណត់សងនៃសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ ដូចនេះ ម្ចាស់សិទ្ធិអាចឱ្យកូនបំណុលទី ៣ តម្កល់ប្រាក់សងបាន ដោយសិទ្ធិលើការបញ្ចាំមានអត្ថិភាពលើប្រាក់តម្កល់នោះ។ ផ្ទុយទៅវិញបើកម្មវត្ថុនោះមិនមែនជាប្រាក់ ម្ចាស់សិទ្ធិលើការបញ្ចាំមានសិទ្ធិលើវត្ថុបញ្ចាំដែលខ្លួនបានទទួលជាការសង។ ក្រៅពីការបកស្រាយខាងលើនេះ ក៏ត្រូវអនុវត្តដូចនឹងការបញ្ចាំចលនវត្ថុ និងអចលនវត្ថុផងដែរ ចំពោះការបញ្ចាំសិទ្ធិ។ សរុបជារួមមក សិទ្ធិលើការបញ្ចាំពិតជាមានសារប្រយោជន៍ណាស់ដល់ម្ចាស់បំណុល ដែលទទួលការបញ្ចាំដើម្បីធានាសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួន និងទទួលការសងចំពោះសិទ្ធិនេះ ដោយមានអាទិភាពជាងម្ចាស់បំណុលធម្មតាផ្សេងទៀត។ លើសពីនេះទៀត សិទ្ធិនោះថែមទាំងផ្ដល់ភាពងាយស្រួលក្នុងការបង្កើតទៀតផង ព្រមទាំងអាចបញ្ចាំនូវរាល់គ្រប់វត្ថុ រួមទាំងសិទ្ធិលើទ្រព្យសម្បត្តិផងដែរ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី សេង ឈុនលី និងលោកស្រី នូ ពិសី ជាជំនួយការផ្នែកសេវាកម្មច្បាប់ និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ភូមិឧកញ៉ាវាំង (អតីតភូមិបាយ៉ាប) សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-03-07 08:21:39

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេស

(ភ្នំពេញ)៖ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាសព្វថ្ងៃនេះ ឃើញថាអត្រាកំណើននៃជនបរទេសដែលចូលមកដើម្បីស្នាក់នៅ មានចំនួនច្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ នៅក្នុងចំណោមជនបរទេសទាំងនោះ មានជនមួយចំនួនបានចូលមកដើម្បីធ្វើសកម្មភាពជាអាទិ៍ ដូចជា ការចូលមកវិនិយោគ ទេសចរណ៍ និងការចូលមកប្រកបការងារផ្សេងៗដែលមានចម្រុះជាតិសាសន៍មកពីជុំវិញពិភពលោក ។ ការណ៍នេះបានទាញជាផលប្រយោជន៍ដល់សេដ្ឋកិច្ចជាតិ និងចំណូលរបស់ពលរដ្ឋខ្មែរផងដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនេះសង្កេតឃើញថាជនបរទេសមួយចំនួន បានបង្កើតនូវទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងពលរដ្ឋខ្មែររហូតមានចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍នឹងគ្នា។ ប្រជាជនទូទៅភាគច្រើន ពុំទាន់បានយល់ច្បាស់លាស់ថាតើនីតិវិធីនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្ដេចខ្លះនោះទេ។ ដូច្នេះដើម្បីឱ្យបានជ្រាបច្បាស់ សម្រាប់សប្តាហ៍នេះ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទថ្មីមួយទៀតស្តីពី «ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេស» មកធ្វើការបង្ហាញជូនប្រជាពលរដ្ឋ សិស្ស និស្សិតដូចតទៅ។ ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេស អាចមានពីររូបភាពគឺ៖ ទីមួយការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសនៅបរទេស និងទីពីរ គឺការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសនៅកម្ពុជា។ ចំពោះការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសនៅបរទេសអាចមានជម្រើសពីរ គឺការប្រើប្រាស់នីតិវិធីដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់ នៃប្រទេសដែលសាមីខ្លួនស្នាក់នៅ ឬប្រើប្រាស់នីតិវិធីដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់កម្ពុជា។ ចំណែកឯការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសនៅកម្ពុជា គឺត្រូវអនុវត្ដតាមច្បាប់នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ យោងតាមច្បាប់កម្ពុជា ដើម្បីឱ្យជនបរទេសអាចរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយស្របច្បាប់ជាមួយពលរដ្ឋកម្ពុជាបាន នោះត្រូវគោរពតាមលក្ខខណ្ឌ ២ គឺ៖ (១) លក្ខខណ្ឌគ្រឹះ និង(២) លក្ខខណ្ឌទម្រង់នៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍។ * លក្ខខណ្ឌគ្រឹះ នេះគឺជាលក្ខខណ្ឌដាច់ខាតដែលតម្រូវដោយច្បាប់ក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលរួមមានលក្ខខណ្ឌភេទ អាយុដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងលក្ខខណ្ឌទាក់ទងនឹងសមត្ថភាពរបស់គូភាគី (សមត្ថភាពខាងឆន្ទៈ ដោយស្ម័គ្រចិត្ត គ្មានការបង្ខិតបង្ខំ ឬបោកប្រាស់នោះទេ ហាមដាច់ខាតតាមរយៈភ្នាក់ងាររើសគូស្រករ ឈ្មួញកណ្តាល ឬការបោកបញ្ឆោត ក្នុងគោលបំណងកេងប្រវ័ញ្ចពលកម្ម ការជួញដូរមនុស្ស និងការធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទ ជាអាទិ៍) និងលក្ខខណ្ឌទាក់ទងនឹងទំនាក់ទំនងញាតិរវាងគូភាគី (ច្បាប់ហាមឃាត់មិនឱ្យមានការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងញាតិលោហិតក្នុង៦ ថ្នាក់ និងញាតិពន្ធក្នុង៣ ថ្នាក់ជាដើម)។ * ចំពោះលក្ខខណ្ឌទម្រង់ សាមីភាគី ត្រូវបំពេញបែបបទ និងសំណុំឯកសារមួយចំនួនជាចាំបាច់ ស្របតាមនីតិវិធីដែលមានកំណត់នៅក្នុងអនុក្រឹត្យ ស្តីពីការកំណត់បែបបទ និងនីតិវិធីនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងពលរដ្ឋខ្មែរ និងជនបរទេសលេខៈ១៨៣ អនក្រ.បក,ចុះថ្ងៃទី០៣ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០០៨ ដែលកំណត់នូវនីតិវិធីនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះជាពីរដំណាក់កាលដូចខាងក្រោម៖ ១៖ ដំណាក់កាលរដ្ឋបាល៖ ដំណាក់កាលនេះតម្រូវឱ្យជនបរទេសដែលមានបំណងចង់រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយពលរដ្ឋខ្មែរ ចាំបាច់ត្រូវមានវត្តមាននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីមកបំពេញបែបបទ និងនីតិវិធីនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅក្រសួងការបរទេសនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ ឯកសារចាំបាច់ដែលត្រូវភ្ជាប់ជូនក្រសួងពិនិត្យមានដូចជា៖ ១. ពាក្យសុំរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ២. លិខិតឆ្លងដែនដែលមានទិដ្ឋាការចូលក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានសុពលភាព (ថតចម្លង) ៣. លិខិតបញ្ជាក់ភាពនៅលីវ មេម៉ាយ ឬពោះម៉ាយ (ចេញដោយប្រទេសសាមី) ៤. លិខិតបញ្ជាក់សុខភាព ៥. លិខិតថ្កោលទោស (ចេញដោយប្រទេសសាមី) ៦. លិខិតបញ្ជាក់អំពីមុខរបរពិតប្រាកដ (ចេញដោយប្រទេសសាមី) ។ ក្រោយពីក្រសួងការបរទេសទទួលបានឯកសារគ្រប់ចំនួន នោះគេនឹងធ្វើការពិនិត្យផ្តល់យោបល់លើសំណុំឯកសាររបស់សាមីខ្លួនដែលដាក់ពាក្យសុំ ដោយត្រូវចំណាយរយៈពេលយ៉ាងយូរ ០៥ថ្ងៃនៃថ្ងៃធ្វើការ។ បន្ទាប់ពីទទួលសំណុំឯកសារពីក្រសួងការបរទេស ក្រសួងមហាផ្ទៃក៏ចូលរួមចំណែកក្នុងដំណើរការនេះដែរ ពោលគឺត្រូវពិនិត្យអំពីភាពត្រឹមត្រូវតាមផ្លូវច្បាប់ រួចបញ្ជូនសំណុំឯកសារទៅសាមីខ្លួនបរទេសវិញ យ៉ាងយូរ ០៥ថ្ងៃនៃថ្ងៃធ្វើការ និងត្រូវបញ្ជូនមកមន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋានឃុំសង្កាត់ នៃលំនៅដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍របស់សាមីខ្លួនពលរដ្ឋខ្មែរអំពីការដាក់ពាក្យសុំនេះ។ ២. ដំណាក់កាលនៃការចុះបញ្ជីអាពាហ៌ពិពាហ៌៖ នៅក្នុងដំណាក់កាលនេះ គឺតម្រូវឱ្យសាមីភាគីបន្ទាប់ពីបានទទួលការពិនិត្យ និងផ្តល់យោបល់លើការស្នើសុំរួចហើយ សាមីខ្លួនត្រូវដាក់ពាក្យសុំរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ទៅមន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋានឃុំសង្កាត់ នៃលំនៅដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍របស់សាមីខ្លួនជាពលរដ្ឋខ្មែរ ។ ក្នុងនោះផងដែរ សាមីខ្លួនដែលជាពលរដ្ឋខ្មែរក៏ត្រូវបំពេញនូវឯកសារចាំបាច់មួយចំនួនដូចជា៖ ១. ពាក្យសុំរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ២. សេចក្តីចម្លងសំបុត្រកំណើត ឬសេចក្តីចម្លងសំបុត្របញ្ជាក់កំណើត ៣. លិខិតបញ្ជាក់ភាពនៅលីវ ឬមេម៉ាយ ឬពោះម៉ាយ ដែលចេញដោយមេឃុំ ឬចៅសង្កាត់ ៤. លិខិតបញ្ជាក់សុខភាពចេញដោយមន្ទីរពេទ្យ ដែលទទួលស្គាល់ដោយក្រសួងសុខាភិបាល។ ចំពោះរាល់ឯកសារនៃការស្នើសុំរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ របស់ជនបរទេស និងពលរដ្ឋខ្មែរ ត្រូវដាក់ស្របពេលគ្នាទៅមន្រ្តីអត្រានុកូលដ្ឋាន ដើម្បីអនុវត្តតាមទម្រង់នីតិវិធីនៃការងារអត្រានុកូលដ្ឋាន ។ ក្រោយពីបានដាក់ពាក្យស្នើសុំរួចរាល់ មន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋានមានភារកិច្ចពិនិត្យ និងសម្រេចលើពាក្យសុំរបស់សាមីខ្លួនដែលបានដាក់ពាក្យសុំបុរស និងនារី យ៉ាងយូរក្នុងរយៈពេល ០៣ថ្ងៃនៃថ្ងៃធ្វើការ បន្ទាប់ពីពិនិត្យអំពីភាពត្រឹមត្រូវតាមគោលការណ៍ច្បាប់រួចហើយ មន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋានត្រូវរៀបចំប័ណ្ណប្រកាសអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដោយមានវត្តមានសាមីខ្លួនបុរស និងនារីនៅចំពោះមុខមន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋានឃុំ សង្កាត់នៃលំនៅដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍របស់សាមីខ្លួនជាពលរដ្ឋខ្មែរ។ ចំពោះប័ណ្ណប្រកាសអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបិទផ្សាយជាសាធារណៈនៅស្ថានទូត ឬស្ថានតំណាងនៃប្រទេសសាមីខ្លួនជនបរទេស ប្រចាំនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា នៅលំនៅដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍ និងនៅសាលាឃុំ សង្កាត់នៃសាមីខ្លួនពលរដ្ឋខ្មែរ រយៈពេល ១០ថ្ងៃ។ ផុតរយៈពេលនេះ ប្រសិនបើគ្មានការប្តឹងតវ៉ា ឬប្តឹងជំទាស់នឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ នោះទើបសាមីខ្លួនបុរស និងនារីអាចរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍បាន ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលនឹងមានអនុភាពពេញលក្ខណៈច្បាប់បានលុះត្រាតែ សាមីខ្លួនបុរស និងនារីបានទៅចុះកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍(អេតាស៉ីវិល) ដោយផ្ទាល់នៅចំពោះមុខមន្ត្រីអត្រានុកូលដ្ឋាន ដោយនាំមកនូវសាក្សីដែលមានអាយុគ្រប់ការចំនួន ០២រូបផង ដែលស្របទៅតាមទម្រង់បែបបទ និងនីតិវិធីនៃការងារអត្រានុកូលដ្ឋាន។ សរុបមក ចំពោះជនបរទេសដែលមានបំណងចង់រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយពលរដ្ឋខ្មែរដោយស្របច្បាប់ គឺអាចដាក់ពាក្យសុំដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ និងលំហូរនៃនីតិវិធីរបស់ប្រទេសកម្ពុជា ដែលមិនមានភាពស្មុគស្មាញនោះទេ ប្រសិនបើសាមីខ្លួនបានរៀបចំខ្លួនរួចជាស្រេចនូវឯកសារ ដែលតម្រូវចាំបាច់ក្នុងការដំណើរការនីតិវិធី ។ ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយស្របច្បាប់ជាមួយជនបរទេស ពិតជាបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងរវាងកម្ពុជាទៅជុំវិញពិភពលោកកាន់តែទូលំទូលាយ និងបានជាផលប្រយោជន៍ក្នុងការទាក់ទាញពិភពលោកឱ្យស្គាល់ពីកម្ពុជាផងដែរ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី ឡាន ស៊ីនីត និងលោក ហេង សុគន្ធ ជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ស្ថិតក្នុងភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ, ទូរសព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥, អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com, គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-02-28 09:34:29

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ ទោសដែលអាចអនុវត្តចំពោះអនីតិជន

(ភ្នំពេញ)៖ បទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌទាំងឡាយដែលជនល្មើសបានប្រព្រឹត្ដ ទោះដោយចេតនា ឬដោយអចេតនា ដោយផ្ទាល់ ឬដោយប្រយោលក្ដី អំពើទាំងនោះ បានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់របៀបរៀបរយសណ្ដាប់ធ្នាប់សាធារណៈ និងសន្ដិសុខសង្គមដូចគ្នា។ ក្រមព្រហ្មទណ្ឌ ប្បញ្ញត្តិពីគោលការណ៍ឯកត្តកម្ម នៃការទទួលខុសត្រូវព្រហ្មទណ្ឌរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ដោយត្រូវទទួលទោសព្រហ្មទណ្ឌតែចំពោះអំពើផ្ទាល់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ ពុំអាចបុគ្គលណាម្នាក់មកទទួលទោសជំនួសបានឡើយ កាលបើបុគ្គលដែលបានប្រព្រឹត្តបទល្មើសនោះ គ្រប់អាយុដែលច្បាប់បានកំណត់ឱ្យផ្តន្ទាទោសតាមទំហំនៃអំពើដែលបានប្រព្រឹត្ត។ នីតិភាពនៃការទទួលខុសត្រូវព្រហ្មទណ្ឌ ត្រូវបានកំណត់អាយុចាប់ពី ១៨ (ដប់ប្រាំបី) ឆ្នាំ ឡើងទៅ ប៉ុន្តែអនីតិជនអាយុចាប់ពី ១៤ (ដប់បួន) ឆ្នាំឡើងទៅ ក៏ត្រូវទទួលការផ្តន្ទាទោសផងដែរ ដោយតុលាការពិចារណាលើកាលៈទេសៈនៃបទល្មើស និងបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់អនីតិជន ដែលបានប្រព្រឹត្តបទល្មើស។ តើក្រមព្រហ្មទណ្ឌបានកំណត់ការអនុវត្តទោសលើអនីតិជនដែលប្រព្រឹត្តបទល្មើសយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយទោសដែលត្រូវអនុវត្តនឹងត្រូវកំណត់បែបណា? ដូចនេះ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ ក្នុងសប្តាហ៍នេះ សូមលើកយកប្រធានបទស្តីពី «ទោសដែលអាចអនុវត្តចំពោះអនីតិជន» មកធ្វើការចែករំលែកជូនប្រជាពលរដ្ឋ និងសិស្ស និស្សិត ដូចតទៅ។ យោងតាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌ មាត្រា ១៦០ មូលទោសអនុវត្តចំពោះអនីតិជនអាយុចាប់ពី ១៤ ឆ្នាំ ឡើងទៅ បានប្បញ្ញតិ្ត កាលណាតុលាការ សម្រេចផ្ដន្ទាទោសព្រហ្មទណ្ឌទៅលើអនីតិជនអាយុចាប់ពី ១៤ (ដប់បួន) ឆ្នាំ ឡើងទៅ មូលទោសលើបទល្មើសដែលចោទប្រកាន់ ត្រូវបានបន្ថយក្នុងលក្ខខណ្ឌដូចតទៅ៖ ១៖ អតិបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារត្រូវបន្ថយពាក់កណ្តាល។ ២៖ ប្រសិនបើអតិបរមានៃទោសនោះ គឺជាទោសដាក់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិត អតិបរមាត្រូវបន្ថយមកដាក់ពន្ធនាគារ ២០ (ម្ភៃ) ឆ្នាំ។ ៣៖ អប្បបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារ ត្រូវបន្ថយពាក់កណ្តាល ប្រសិនបើអប្បបរមានេះលើសពី ១ (មួយ) ថ្ងៃ។ ៤៖ អប្បបរមា និងអតិបរមានៃទោសពិន័យជាប្រាក់ត្រូវ បន្ថយពាក់កណ្តាល។ ក្នុងករណីចោទប្រកាន់ពីបទឧក្រិដ្ឋ ប្រសិនបើបទប្បញ្ញត្តិនៃមាត្រានេះមានអានុភាពបន្ថយអតិបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារ មកត្រឹមថិរវេលាមួយស្មើ ឬតិចជាង ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ នោះ បទល្មើសដែលចោទប្រកាន់នៅតែជាបទឧក្រិដ្ឋដដែល។ ក្រៅពីមូលទោស តុលាការក៏អាចប្រកាសទោសបន្ថែមលើអនីតិជនដោយ ការរឹបអូសឧបករណ៍ សម្ភារៈ ឬវត្ថុអ្វីមួយដែលបានប្រើក្នុងការប្រព្រឹត្តបទល្មើស ឬដែលមានគោលដៅប្រព្រឹត្តបទល្មើស មូលនិធិដែលជាកម្មវត្ថុនៃបទល្មើស ផលទុន ទ្រព្យសម្បត្តិដែលជាផលកើតចេញពីបទល្មើស ឧបភោគភណ្ឌ ចលនវត្ថុនៅក្នុងទីកន្លែងដែលប្រព្រឹត្តបទល្មើស និងហាមឃាត់ចំពោះការកាន់កាប់ ឬការយកតាមខ្លួននូវអាវុធ គ្រឿងផ្ទុះ និងគ្រាប់រំសេវគ្រប់ប្រភេទ។ ចំពោះអនីតិជនអាយុយ៉ាងតិច ១៦ (ដប់ប្រាំមួយ) ឆ្នាំ ដែលតុលាការប្រកាសមូលទោស អាចនឹងទទួលការផ្តន្ទាទោសបន្ថែម ជាទោសការងារសហគមន៍ មានលក្ខណៈជាការបណ្តុះបណ្តាល និងសម្រួលដល់ការបញ្ចូលខ្លួនទៅរស់នៅក្នុងសង្គមវិញ។ លើសពីនេះ បទប្បញ្ញត្តិស្តីពីការមិនរាងចាល នៃការប្រព្រឹត្តបទល្មើសរបស់អនីតិជន មិនត្រូវយកមកអនុវត្តលើអនីតិជនឡើយ ស្របតាមមាត្រា ១៦៣ នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ។ យោងតាមខ្លឹមសារនៃមាត្រា ១៦៤ ការទទួលប្រយោជន៍នៃស្ថានសម្រាលទោស នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ បានចែងថា ស្ថានសម្រាលទោសត្រូវអនុវត្តទៅលើអនីតិជន។ កាលបើតុលាការបានសម្រេចឱ្យមានស្ថានសម្រាលទោស អប្បបរមានៃមូលទោសលើអនីតិជនពីបទឧក្រិដ្ឋ ឬបទមជ្ឈិម ត្រូវបន្ថយតាមខ្នាតដោយឡែកដូចតទៅ៖ ១៖ ប្រសិនបើអប្បបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារស្មើ ឬលើសពី ១០ (ដប់) ឆ្នាំ នោះអប្បបរមា ត្រូវបន្ថយមកនៅត្រឹម ១ (មួយ) ឆ្នាំ។ ២៖ ប្រសិនបើអប្បបរមានៃទោសជាប់ពន្ធនាគារស្មើ ឬលើសពី ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ និងតិចជាង ១០ (ដប់) ឆ្នាំ នោះអប្បបរមា ត្រូវបន្ថយមកត្រឹម ៦ (ប្រាំមួយ) ខែ។ ៣៖ ប្រសិនបើអប្បបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារស្មើ ឬលើសពី ២ (ពីរ) ឆ្នាំ និងតិចជាង ៥ (ប្រាំ) ឆ្នាំ នោះអប្បបរមា ត្រូវបន្ថយមកត្រឹម ៣ (បី) ខែ។ ៤៖ ប្រសិនបើអប្បបរមានៃទោសដាក់ពន្ធនាគារស្មើ ឬលើសពី ៦ (ប្រាំមួយ) ថ្ងៃ និងតិចជាង ២ (ពីរ) ឆ្នាំ នោះអប្បបរមា ត្រូវបន្ថយត្រឹម ១ (មួយ) ថ្ងៃ។ ៥៖ អប្បបរមានៃទោសពិន័យជាប្រាក់ ត្រូវបន្ថយពាក់កណ្តាល។ សរុបរួមមក បុគ្គលគ្រប់រូបត្រូវទទួលខុសត្រូវទណ្ឌកម្មព្រហ្មទណ្ឌ ចំពោះអំពើដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត ដោយឡែកអនីតិជនដែលមានអាយុក្រោម ១៤ ឆ្នាំ ច្បាប់បានប្បញ្ញតិ្តថាពុំត្រូវទទួលខុសត្រូវព្រហ្មទណ្ឌនោះទេពោលគឺអនីតិជនអាយុក្រោម ១៤ ឆ្នាំ មិនត្រូវបានចាប់ខ្លួន ឃាត់ខ្លួន ឃុំខ្លួន និងផ្តន្ទាទោសនោះឡើយ ក៏ប៉ុន្តែក្រមព្រហ្មទណ្ឌ និងច្បាប់ស្តីពីយុត្តិធម៌អនីតិជនបានប្បញ្ញត្តិពីការអនុវត្តទោសលើអនីតិជនដែលមានអាយុចាប់ពី ១៤ ឆ្នាំឡើង ដល់អាយុក្រោម ១៨ ឆ្នាំ ដើម្បីឱ្យអនីតិជនទទួលបានប្រយោជន៍នៃស្ថានសម្រាលទោស និងកែខ្លួនចូលទៅរួមរស់ជាមួយសង្គមគ្រួសារវិញ។ រៀបរៀងដោយ៖ កញ្ញាមេធាវី ទ្រី ស្រីល័ក្ខណ និងកញ្ញា ម៉េង សៀវយី ជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ស្ថិតក្នុងភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរសព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេសប៊ុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-02-21 14:50:05

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស

(ភ្នំពេញ)៖ នៅពេលចាប់ផ្ដើមបើកដំណើរការក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសអាជីវកម្មមួយ កម្មករនិយោជិតបំពេញការងារ គឺជាតម្រូវការចាំបាច់មួយដើម្បីធានានូវសកម្មភាពអាជីវកម្មរបស់ក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសនោះ ។ ជាគោលការណ៍ កម្មករនិយោជិតជាជនជាតិខ្មែរ ត្រូវតែមានអាទិភាពមុនគេ សម្រាប់ការជ្រើសរើសឱ្យចូលទៅបម្រើការងារនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាស ។ ប៉ុន្តែក្នុងករណីមិនអាចរកកម្មករនិយោជិត ជាជនជាតិខ្មែរសម្រាប់បំពេញតម្រូវការជាក់ស្ដែងបាន ឬមានបំណងចង់បានកម្មករនិយោជិតបរទេសដែលជាអ្នកជំនាញ អ្នកឯកទេស ដើម្បីចូលមកបំពេញការងារឱ្យខ្លួន ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសទាំងអស់ អាចធ្វើការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេសទៅក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ ទៅតាមតម្រូវការជាក់ស្ដែង និងស្របតាមលក្ខខណ្ឌដែលច្បាប់បានកំណត់ ។ តើអ្វីទៅជាការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស ? តើមានលក្ខខណ្ឌ និងបែបបទក្នុងការស្នើសុំបែបណាខ្លះ ? ដើម្បីស្វែងយល់ឱ្យកាន់តែច្បាស់ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពសារព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទស្ដីពី «ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស» មកធ្វើការបង្ហាញជូនប្រជាពលរដ្ឋ សិស្ស និស្សិត ដូចខាងក្រោម។ ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស (កូតា) គឺជាការស្នើសុំកម្មករនិយោជិត ដែលជាជនជាតិបរទេស ដើម្បីឱ្យចូលមកបម្រើការងារនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសមួយ ទៅតាមតម្រូវការជាក់ស្ដែង ។ ជាទូទៅ ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស ត្រូវធ្វើឱ្យបានមុនដំណាច់ខែវិច្ឆិកា នៃឆ្នាំនីមួយៗ ដើម្បីប្រើប្រាស់សម្រាប់ឆ្នាំបន្ទាប់ ។ ចំនួនហត្ថពលកម្មដែលនឹងត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ ត្រូវបានកំណត់មិនលើសពី ១០% នៃចំនួនកម្មករនិយោជិតខ្មែរសរុប ដែលមាននៅក្នុងក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសនោះ ។ ការកំណត់ចំនួនអតិបរមា ១០% នេះ ត្រូវបែងចែកទៅតាមប្រភេទកម្មករនិយោជិតដូចខាងក្រោម៖ ១៖ និយោជិតការិយាល័យ ៣ % ២៖ និយោជិត ឬកម្មករឯកទេស ៦% ៣៖ និយោជិត ឬកម្មករគ្មានឯកទេស ១% ។ ក្នុងករណីមានតម្រូវការចាំបាច់ ដែលត្រូវប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេសលើសពីចំនួនអត្រា ១០ % ដែលបានកំណត់ ការស្នើសុំត្រូវតែលម្អិតអំពីឯកទេស ឬមុខជំនាញរបស់កម្មករនិយោជិតបរទេសម្នាក់ៗឱ្យបានច្បាស់ ក៏ដូចជាមូលហេតុដែលនាំឱ្យមានតម្រូវការប្រើប្រាស់លើសពីចំនួនដែលត្រូវអនុញ្ញាតនោះ ។ បន្ថែមពីនេះ កាលពីថ្ងៃទី១៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៦ ក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ បានសម្រេចដាក់ឱ្យដំណើរការប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងទិន្នន័យកម្លាំងពលកម្មបរទេស (The Foreign Workers Centralized Management System) ដើម្បីគ្រប់គ្រងការប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេសនៅកម្ពុជា តាមប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិកម្ម តាមរយៈគេហទំព័រ www.fwcms.mlvt.gov.kh (http://www.fwcms.mlvt.gov.kh/) ដែលនឹងត្រូវដំណើរការចាប់ពីថ្ងៃទី០១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦ តទៅ ។ មានន័យថា ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស (កូតា) ត្រូវស្នើសុំតាមប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ FWCMS ដោយត្រូវបំពេញនូវរាល់ព័ត៌មានតម្រូវទាំងអស់ និងអនុវត្តតាមលក្ខខណ្ឌទាំងអស់ ដែលមានកំណត់នៅក្នុងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ FWCMS ។ យោងតាមប្រកាសអន្តរក្រសួង ស្ដីពីការផ្ដល់សេវាសាធារណៈដោយក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ រាល់ការស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស (កូតា) ទាំងអស់ តម្រូវឱ្យបង់សេវាសាធារណៈចំនួន ២០.០០០ ម៉ឺនរៀល ដែលជាភាពងាយស្រួល អ្នកស្នើសុំអាចបង់កម្រៃសេវា តាមរយៈធនាគារក្នុងស្រុកមួយចំនួន ដែលក្រសួងបានកំណត់ ។ បន្ទាប់ពីបានស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេសរួចរាល់ហើយ ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសនោះ ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចយកកិច្ចសន្យាការងាររបស់ជនបរទេសម្នាក់ៗ មកចុះបញ្ជីការនៅនាយកដ្ឋានមុខរបរ និងហត្ថពលកម្ម នៃក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ ។ សម្រាប់រោងចក្រ សហគ្រាសនៅតាមបណ្ដាខេត្ត អាចចុះបញ្ជីការនៅមន្ទីរការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈនៅក្នុងខេត្តនោះបាន ។ ផ្ទុយទៅវិញក្នុងករណីក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសណាមួយ ដែលមានប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស ប៉ុន្តែមិនបានស្នើសុំឱ្យបានត្រឹមត្រូវស្របតាមច្បាប់ទេ ក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសនោះ ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់ និងទទួលពិន័យស្របតាមទោសបញ្ញត្តិដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់ស្ដីពីការងារ ។ សរុបសេចក្ដីមក នៅពេលដែលក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសមួយមានតម្រូវការចង់បានកម្មករនិយោជិតជាជនបរទេសមកបំពេញការងារ ចាំបាច់ត្រូវស្នើសុំប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេស (កូតា) នៅក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ ។ ម៉្យាងវិញទៀត បច្ចុប្បន្ននេះ ដើម្បីផ្ដល់ភាពងាយស្រួល និងកាត់បន្ថយការចំណាយពេលវេលា ក៏ដូចជាធានាបាននូវនិរន្តរភាពការងារ នៅក្នុងបរិបទនៃការរីករាលដាល នៃជំងឺកូវីដ-១៩ ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន រោងចក្រ សហគ្រាសទាំងអស់ អាចធ្វើការស្នើសុំហត្ថពលកម្មបរទេស (កូតា) តាមរយៈប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងការប្រើប្រាស់ហត្ថពលកម្មបរទេសនៅកម្ពុជា FWCMS បានយ៉ាងងាយស្រួល និងឆាប់រហ័ស។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកស្រីមេធាវី មាស រ៉ាវីន និងលោក ឡេង ពុទ្ធិតារា ជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរសព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ / ០៧៨ ២៧២ ៧៨៥, អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com (http://www.ciclg.com/), ហ្វេសប៊ុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group ៕

2022-03-03 11:25:25

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ ការសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី

(ភ្នំពេញ)៖ មានមតិមួយចំនួនតែងតែមានការយល់ច្រលំថា និស្សិតដែលបានបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រនីតិសាស្រ្ត (បរិញ្ញាបត្រច្បាប់) សុទ្ធតែអាចក្លាយជាមេធាវីដោយមិនចាំបាច់ត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌអ្វីផ្សេងឡើយ។ ប៉ុន្តែជាក់ស្ដែងនៅក្នុងវិស័យយុត្តិធម៌ មានការងារវិជ្ជាជីវៈជាច្រើនប្រភេទ ដែលនិស្សិតច្បាប់អាចបន្តចាប់យកបាន ដែលក្នុងនោះរួមមានវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ចៅក្រម ព្រះរាជអាជ្ញា ក្រឡាបញ្ជី អាជ្ញាសាលា សារការី មជ្ឈត្តករ ជាដើម។ ដើម្បីអាចបំពេញការងារលើវិជ្ជាជីវៈទាំងនេះបាន បុគ្គលដែលមានបំណងចង់ចាប់យកវិជ្ជាជីវៈណាមួយ ត្រូវឆ្លងកាត់ការស្នើសុំការប្រលងធ្វើតេស្ដសមត្ថភាព និងវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលផ្សេងៗ ដែលតម្រូវទៅតាមវិជ្ជាជីវៈនីមួយៗ ជាពិសេសសម្រាប់ការស្នើសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវីនៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា គឺត្រូវបានគ្រប់គ្រង និងកំណត់លក្ខខណ្ឌដោយច្បាប់ស្ដីពីលក្ខន្តិកៈមេធាវី និងបទប្បញ្ញត្តិមួយចំនួនទៀត ដែលចេញដោយគណៈមេធាវីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ តើត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌតម្រូវដូចម្ដេចខ្លះ ទើបអាចចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវីបាន? ហើយស្ថាប័នណាមួយជាអ្នកមានសិទ្ធិសម្រេចលើការស្នើសុំនេះ? សម្រាប់សប្តាហ៍នេះ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ នឹងលើកយកប្រធានបទទាក់ទងនឹង «ការសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី» មកបកស្រាយដូចតទៅ។ ដើម្បីបានចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី អាចធ្វើទ្បើងតាមពីររបៀប គឺទី១ តាមរយៈមាត្រា៣១ និងទី២ តាមរយៈមាត្រា ៣២ នៃច្បាប់ស្ដីពីលក្ខន្តិកៈមេធាវី។ សម្រាប់របៀបទី១ យោងតាមមាត្រា ៣១ បានបញ្ញត្តិថា ជនដែលអាចប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវីបាន ត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌដូចខាងក្រោម៖ ១៖ ត្រូវមានសញ្ជាតិខ្មែរ។ ២៖ ត្រូវមានបរិញ្ញាបត្រច្បាប់ ឬសញ្ញាបត្រច្បាប់ដែលបានប្រកាសថាមានតម្លៃសមមូល។ ៣៖ ត្រូវមានវិញ្ញាបនបត្រសម្បទាខាងវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ដែលចេញដោយមជ្ឈមណ្ឌលបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈមេធាវី។ ដើម្បីទទួលបានវិញ្ញាបនបត្រសម្បទាខាងវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ត្រូវធ្វើការសិក្សារយៈពេល ១ ឆ្នាំ នៅមជ្ឈមណ្ឌលបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈមេធាវី។ ៤៖ មិនដែលត្រូវបានផ្ដន្ទាទោសជាបទមជ្ឈិម ឬឧក្រិដ្ឋ ឬផ្ដន្ទាទោសជាបទវិន័យ ឬផ្ដន្ទាទោសជាបទរដ្ឋបាលដូចជាការលុបឈ្មោះចោល ការបញ្ឈប់ពីមុខងារ ការហូតងារអំពីអំពើផ្ទុយនឹងកិត្តិយស ឬអំពើមិនស្អាតស្អំ។ មិនត្រូវមានធនក្ស័យផ្ទាល់ខ្លួនដែលប្រកាសដោយតុលាការ។ ដោយឡែក សម្រាប់របៀបទី២ វិញ មាត្រា ៣២ នៃច្បាប់ស្ដីពីលក្ខន្តិកៈមេធាវី ក៏បានបញ្ញត្តិពីករណីដែលអ្នកស្នើសុំមិនចាំបាច់មានវិញ្ញាបនបត្រសម្បទាខាងវិជ្ជាជីវៈមេធាវី និងមិនចាំបាច់មានបរិញ្ញាបត្រច្បាប់នោះទេ ប្រសិនបើបុគ្គលនោះគឺជាចៅក្រមដែលបានបម្រើការងារក្នុងវិជ្ជាជីវៈរបស់ខ្លួនលើសពី ០៥ ឆ្នាំ និងអតីតចៅក្រមដែលមានសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាច្បាប់ ហើយដែលបានបម្រើក្នុងវិជ្ជាជីវៈរបស់ខ្លួនលើសពី ០២ ឆ្នាំ។ ក្នុងករណីមួយចំនួនទៀត អ្នកស្នើសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមិនចាំបាច់មានវិញ្ញាបនបត្រខាងវិជ្ជាជីវៈមេធាវីនោះទេ ប្រសិនបើបុគ្គលនោះស្ថិតក្នុងលក្ខខណ្ឌណាមួយ ក្នុងចំណោមលក្ខខណ្ឌដូចខាងក្រោម៖ * អ្នកមានបរិញ្ញាបត្រច្បាប់ ហើយដែលបានបម្រើការងារក្នុងវិស័យច្បាប់ ឬតុលាការលើសពី ២ឆ្នាំ។ * មេធាវីដែលមានសញ្ជាតិដើមជាខ្មែរ ដែលបានចុះឈ្មោះក្នុងបញ្ជីគណៈមេធាវីនៅបរទេស។ * អ្នកមានសញ្ញាបត្របណ្ឌិតច្បាប់។ យោងតាមសេចក្ដីសម្រេចលេខ ១១៦/សសគម/២១ ចុះថ្ងៃទី១៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២១ របស់គណៈមេធាវីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ស្ដីពីនីតិវិធីនៃការទទួលពិនិត្យ និងសម្រេចលើពាក្យសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ត្រង់ប្រការ ៤ និងប្រការ ១៤ បានចែងថា បុគ្គលដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដូចបានកំណត់ខាងលើ ហើយមានបំណងចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ត្រូវមកទិញពាក្យសុំចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី នៅនាយកដ្ឋានបុគ្គលិក និងរដ្ឋបាល នៃគណៈមេធាវីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា (ការដាក់ពាក្យសុំ និងឯកសារតម្រូវផេ្សងៗត្រូវកំណត់ដោយគណៈមេធាវី) តាមការប្រកាសរបស់គណៈមេធាវីនៅរៀងរាល់ម៉ោងធ្វើការនៃថ្ងៃបំពេញការងារ។ ចំពោះបុគ្គលដែលបានដាក់ពាក្យចូលប្រកបតាមមាត្រា ៣២ នឹងត្រូវធ្វើអធិការកិច្ច ដើម្បីត្រួតពិនិត្យអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃឯកសារ និងត្រូវឆ្លងកាត់ការប្រលងធ្វើតេស្ដសមត្ថភាពលើវិញ្ញាសាសរសេរ និងវិញ្ញាសាសួរផ្ទាល់មាត់ផងដែរ។ ការយល់ព្រមឱ្យប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវីត្រូវសម្រេចដោយក្រុមប្រឹក្សាគណៈមេធាវី ក្រោយពីបានពិនិត្យលើការបំពេញលក្ខខណ្ឌសព្វគ្រប់ ដែលមានកំណត់ក្នុងច្បាប់ស្ដីពីលក្ខន្តិកៈមេធាវី សេចក្ដីសម្រេចលេខ ១១៦/សសគម/២១ ចុះថ្ងៃទី១៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២១ របស់គណៈមេធាវីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា និងក្រោយពីមានយោបល់របស់អគ្គព្រះរាជអាជ្ញាអមសាលាឧទ្ធរណ៍ភ្នំពេញ។ ក្នុងករណីដែលសាម៉ីខ្លួន មិនយល់ស្របតាមសេចក្ដីសម្រេចរបស់គណៈមេធាវីទេនោះ សាម៉ីខ្លួនអាចប្ដឹងតវ៉ាទៅសាលាឧទ្ធរណ៍ភ្នំពេញបាន ក្នុងរយៈពេល ០២ ខែ ចាប់ពីថ្ងៃទទួលដំណឹង។ សម្រាប់មេធាវីដែលត្រូវបានទទួលឱ្យប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ត្រូវធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមុននៅចំពោះមុខសាលាឧទ្ធរណ៍ភ្នំពេញ ដោយមានវត្តមានរបស់ប្រធានគណៈមេធាវី ឬតំណាងដែលចាត់តាំងដោយប្រធានគណៈមេធាវី។ ដើម្បីធានាឱ្យបាននូវគុណភាព និងប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបំពេញការងាររបស់មេធាវី មេធាវីដែលទើបបានចុះឈ្មោះត្រូវធ្វើកម្មសិក្សារយៈពេល ០១ ឆ្នាំ តាមបែបបទដែលកំណត់ដោយបទបញ្ជាផ្ទៃក្នុងរបស់គណៈមេធាវី លើកលែងតែមេធាវីណាដែលមានការអនុញ្ញាតឱ្យរួចពីកម្មសិក្សា។ ក្នុងរយៈពេលនៃកម្មសិក្សា មេធាវីត្រូវទទួលការបំប៉នបន្ថែមដែលរៀបចំឡើងដោយគណៈមេធាវី និងត្រូវចូលរួមបម្រើការងារឱ្យពិតប្រាកដ ជាសហការីក្នុងការិយាល័យមេធាវីណាមួយ។ នៅអំឡុងពេលនោះ ក្រុមប្រឹក្សាគណៈមេធាវីនឹងចាត់មេធាវីម្នាក់ ជាមេធាវីពេញសិទ្ធិដែលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវីយ៉ាងតិច ០៣ ឆ្នាំ ដើម្បីធ្វើជាគ្រូកម្មសិក្សា ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយស្ម័គ្រចិត្ត និងតាមការព្រមព្រៀងរវាងគ្រូកម្មសិក្សា និងកម្មសិក្សាការី ដោយត្រូវមានកិច្ចសន្យាសហការរវាងគ្រូកម្មសិក្សា និងកម្មសិក្សាការី។ គ្រូកម្មសិក្សា បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ត្រូវទទួលខុសត្រូវក្នុងការបង្ហាត់បង្រៀន និងផ្តល់ចំណេះដឹងដល់កម្មសិក្សាការីចំពោះការប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី និងការធ្វើរបាយការណ៍បញ្ចប់កម្មសិក្សា។ ក្នុងអំទ្បុងពេលកម្មសិក្សា ចំពោះកម្មសិក្សាការីដែលចូលប្រកបតាមមាត្រា ៣២ ត្រូវចូលរួមក្នុងវគ្គសុក្រិត្យការវិជ្ជាជីវៈមេធាវី និងការបណ្ដុះបណ្ដាលនានាតាមការកំណត់របស់គណៈមេធាវី។ ក្រោយពេលបញ្ចប់កម្មសិក្សា និងផ្អែកលើរបាយការណ៍មានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវតាមការកំណត់នៃលក្ខខណ្ឌ ទម្រង់ និងខ្លឹមសារហើយ ក្រុមប្រឹក្សាគណៈមេធាវីនឹងសម្រេចចុះឈ្មោះរបស់កម្មសិក្សាការីក្នុងបញ្ជីគណៈមេធាវី។ សរុបមកវិញ អ្នកដែលមានបំណងចង់ចូលប្រកបវិជ្ជាជីវៈមេធាវី គួរគប្បីសិក្សាស្វែងយល់ពីលក្ខខណ្ឌតម្រូវ និងស្វែងយល់បន្ថែមពីវិធានវិជ្ជាជីវៈមេធាវី ដែលរួមមានច្បាប់ស្ដីពីលក្ខន្តិកៈមេធាវី ក្រមសីលធម៌មេធាវី និងបទបញ្ជាផ្ទៃក្នុង រួមទាំងសេចក្ដីសម្រេចលេខ ១១៦/សសគម/២១ ចុះថ្ងៃទី១៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២១ របស់គណៈមេធាវីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដើម្បីអាចត្រៀមលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ខ្លួនឱ្យបានរួចរាល់ទុកជាមុន។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី ម៉េង វណ្ណី និងកញ្ញា គន្ធ វិជិតា ជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ១០០៣ ភូមិឧកញ៉ាវាំង (អតីតភូមិបាយ៉ាប) សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥, អ៉ីម៉ែល៖president@ciclg.com, គេហទំព័រ៖www.ciclg.com, ហ្វេសបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវី កម្ពុជា សហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-02-07 08:29:30

យល់ដឹងផ្នែកច្បាប់៖ អំពើពេស្យាចារ

(ភ្នំពេញ)៖ ប្រទេសកម្ពុជា គឺជាប្រទេសមួយដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវ វប្បធម៌ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណីតាំងពីបុរាណមក ហើយក៏ជាប្រទេសមួយដែលគិតគូរ និងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវតម្លៃរបស់ស្ត្រី។ ហេតុនេះហើយ ទើបសព្វថ្ងៃនេះ ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងសង្គមកម្ពុជាយើងភាគច្រើន មិនទាន់អាចទទួលស្គាល់ អំពើពេស្យាចារ ឬការរកស៉ីផ្លូវភេទ ជាមុខរបរត្រឹមត្រូវមួយនោះទេ។ ក្នុងនោះមានមតិមួយចំនួនបង្ហាញថា អំពើពេស្យាចារ ជាអំពើមួយដែលផ្ទុយទៅនឹងវប្បធម៌ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី ថែមទាំងជាបទល្មើសមួយនៅក្រោមច្បាប់របស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ រីឯប្រជាពលរដ្ឋយើងមួយចំនួនទៀត បានទទួលស្គាល់ការប្រកបមុខរបរនេះ ថែមទាំងផ្ដល់តម្លៃដល់ស្ដ្រីដែលប្រកបរបររកស៉ីផ្លូវភេទ ដោយពួកគាត់យល់ឃើញថា ស្ដ្រីដែលប្រកបរបររកស៉ីផ្លូវភេទក៏ជាប្រជាពលរដ្ឋមួយរូប ដែលមានសិទ្ធិក្នុងការប្រកបមុខរបរស្របច្បាប់ និងគួរតែត្រូវទទួលបានការគាំពារពីច្បាប់ផងដែរ។ ហេតុដូច្នេះ ដើម្បីផ្ដល់ការយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់ និងជាគំនិតដល់ប្រជាពលរដ្ឋ ក៏ដូចជាសិស្ស និសិ្សត ក្នុងសប្ដាហ៍នេះ កម្មវិធីយល់ដឹងផ្នែកច្បាប់របស់អង្គភាពព័ត៌មាន Fresh News សហការជាមួយក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ សូមលើកយកប្រធានបទស្តីពី «អំពើពេស្យាចារ» មកធ្វើការបង្ហាញដូចខាងក្រោមនេះ។ ជាដំបូង ដើម្បីឱ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការយល់ដឹងពីប្រធានបទនេះ យើងត្រូវស្គាល់ពីភាពខុសគ្នារវាងអំពើពេស្យាចារ និង អំពើសញ្ចារកម្ម ជាមុនសិន ដោយហេតុតែប្រជាពលរដ្ឋយើងមួយចំនួនតែងតែមានការយល់ច្រឡំរវាងអំពើទាំងពីរនេះ។ បើយោងតាមច្បាប់ស្ដីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្ស និងអំពើធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទ អំពើពេស្យាចារ សំដៅទៅលើការរួមភេទជាមួយជនណាម្នាក់ដែលមិនកំណត់ ឬ អំពើគ្រប់រូបភាពផ្សេងទៀត ដែលទាក់ទងនឹងភេទ ដោយផ្ដោះប្តូរនឹងវត្ថុតម្លៃអ្វីមួយ។ ចំណែកឯអំពើសញ្ចារកម្ម សំដៅទៅលើការទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ហិរញ្ញវត្ថុពីពេស្យាចារ ជួយ ឬការពារអំពើពេស្យាចាររបស់អ្នកដទៃ ជ្រើសរើស ពង្រត់ ឬអូសទាញបុគ្គលណាមួយឱ្យធ្វើអំពើពេស្យាចារ និងធ្វើការគាបសង្កត់លើបុគ្គលណាមួយ ដើម្បីឱ្យបុគ្គលនោះធ្វើពេស្យាចារ។ ជាភាសាសាមញ្ញ បុគ្គលដែលប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារ គឺសំដៅទៅលើ អ្នកប្រកបរបររកស៉ីផ្លូវភេទ រីឯបុគ្គលដែលប្រព្រឹត្តអំពើសញ្ចារកម្មវិញនោះ គឺសំដៅទៅលើអ្នកដែលបើកអាជីវកម្មជួញដូរផ្លូវភេទ ដែលប្រជាពលរដ្ឋយើងតែងតែហៅថា «មេបន»។ អំពើសញ្ចារកម្មនេះ ត្រូវបានកំណត់ថាជាបទមជ្ឈិម ទាំងនៅក្នុងក្រមព្រហ្មទណ្ឌ និងក្នុងច្បាប់ស្ដីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្ស និងអំពើធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទ។ ដោយឡែក នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើង មិនមានច្បាប់ ឬលិខិតបទដ្ឋានគតិយុត្តណាមួយ ដែលចែងពីបទល្មើស ឬ ការដាក់ទោសព្រហ្មទណ្ឌ ចំពោះអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារនោះឡើយ ។ គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា បើយោងទៅតាមគោលការណ៍នីត្យានុកូលភាពនៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ មានតែអំពើដែលបង្កើតជាបទល្មើស នៅពេលដែលអំពើនោះមានចែងក្នុងបទបញ្ញត្តិព្រហ្មទណ្ឌជាធរមានប៉ុណ្ណោះ ទើបត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបទល្មើស និងផ្ដន្ទាទោសព្រហ្មទណ្ឌបាន។ ម៉្យាងវិញទៀត មាត្រា ៣៦ នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ក៏បានចែងផងដែរថា ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទាំងពីរភេទមានសិទ្ធិជ្រើសរើសមុខរបរ សមស្របតាមសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន តាមសេចក្ដីត្រូវការរបស់សង្គម។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើជនណាអូសទាញដោយចេតនានូវជនដទៃក្នុងទីសាធារណៈ ក្នុងគោលដៅប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារផ្ទាល់ខ្លួន ហើយអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើនេះនឹងត្រូវបានផ្តន្ទទាទោសដាក់ពន្ធនាគារពី ១ (មួយ) ថ្ងៃដល់ ៦ (ប្រាំមួយ) ថ្ងៃ និងពិន័យជាប្រាក់ពី ៣.០០០ (បីពាន់) រៀល ដល់ ១០.០០០ (មួយម៉ឺន) រៀល យោងតាមមាត្រា ២៤ នៃច្បាប់ស្ដីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្ស និងអំពើធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ក៏មានបទល្មើសមួយក្នុងក្រមព្រហ្មទណ្ឌបានចែងផងដែរថា បុគ្គលណាដែលហៅអ្នកដទៃនៅទីសាធារណៈ ដើម្បីញ៉ាំងឱ្យមានទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទ ត្រូវផ្ដន្ទាទោសពិន័យជាប្រាក់ពី ៥.០០០ (ប្រាំពាន់) រៀល ទៅ ៥០.០០០ (ប្រាំម៉ឺន) រៀល។ សរុបមក អំពើពេស្យាចារ នេះនៅតែជាប្រធានបទមួយដែលប្រជាពលរដ្ឋក្នុងសង្គមកម្ពុជាតែងតែជជែក វែកញែក និងបញ្ចេញនូវមតិផ្សេងៗផ្ទុយពីគ្នា។ ជាការពិតណាស់ ប្រទេសយើង គឺជាប្រទេសមួយដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវ វប្បធម៌ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី ក៏ដូចជាការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវតម្លៃរបស់ស្ត្រីផងដែរ ប៉ុន្តែជាក់ស្ដែង អំពើពេស្យាចារ នេះមិនត្រូវបានកំណត់ដោយច្បាប់ ឬលិខិតបទដ្ឋានគតិយុត្តិណាមួយ ថាជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ និងមិនអាចត្រូវបានផ្ដន្ទាទោសព្រហ្មទណ្ឌដោយអំពើនេះបានឡើយ។ រៀបរៀងដោយ៖ លោកមេធាវី លឹម សុវណ្ណារ៉ុង និងលោក គន្ធ មូលសក្ដា ជាជំនួយការមេធាវី និងជាសមាជិកក្រុមការងាររៀបចំ និងផ្សព្វផ្សាយអត្ថបទច្បាប់ នៃក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ មានអាសយដ្ឋាននៅអគារលេខ ៤៥៣៥ ផ្លូវលេខ ១០០៣ ភូមិឧកញ៉ាវាំង សង្កាត់ភ្នំពេញថ្មី ខណ្ឌសែនសុខ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនងលេខ ០២៣ ៩៨៦ ២៤៥ អ៉ីម៉ែល៖ president@ciclg.com គេហទំព័រ៖ www.ciclg.com, ហ្វេបុកផេក៖ ក្រុមមេធាវីកម្ពុជាសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ / Cambodia International Cooperation Law Group៕

2022-02-03 09:23:48